Logogram strony

Myśliciel A.Rodin

Rozmiar tekstu

Dorota i Jac Jakubowscy, Efektywność współpracy opartej na empatii; 5 paź 2017

Empatia jest częścią naszego wyposażenia biologicznego. Ma swój wymiar emocjonalny, poznawczy, duchowy. Może niszczyć, może tworzyć. Doprowadza do dramatów, ale dzięki niej możesz budować wspólnoty, kochać, a także sensownie pracować. 

W każdej organizacji (biznesie, szkole, NGO) jest nierozpoznaną codziennością. Działa bez przerwy, ale ludzie nie widzą jej wpływu, nie doceniają siły. A ona decyduje o klimacie, atmosferze, przebiegu zebrań, a także odgrywa główną rolę w sprzedaży, uczeniu się i wszelkich innych aktywnościach wymagających współpracy.

Na konwersatorium pozajmujemy się pojęciem wprowadzanym w życie przez Grupę TROP – DOJRZAŁOŚCIĄ EMPATYCZNĄ. Pooglądamy ją w pespektywie wiedzy o mózgu, prześledzimy kilka konkretnych projektów, w których główną rolę odgrywała praca nad komunikacją, partnerstwem, międzyludzkim spotkaniem. Opowiemy o empatii w korporacjach, firmach rodzinnych, placówkach oświatowych, środowiskach lokalnych. Zaprosimy także kilka osób, które opowiedzą o wprowadzaniu współpracy opartej na empatii w rzeczywistość organizacji, czy środowiska, a także o koniecznej do tego pracy nad sobą.

Na konwersatorium popracujemy trochę nad zakorzenionymi mocno w naszych głowach stereotypami. „W biznesie nie ma miejsca na empatię!”, „Albo empatia, albo efektywność!”. „Szef musi dobrze przydzielać zadania, ustawiać pracę, a nie odczytywać emocje swoich podwładnych”.

Otóż wieloletnia praktyka, a także najnowsze osiągnięcia naukowe mówią coś dokładnie odwrotnego.

Empatia jest naszym wyposażeniem biologicznym. Jest istotnym, a często decydującym czynnikiem każdej interakcji międzyludzkiej. Istotne jest to, co z nią zrobisz. Można się przez nią zatruć toksycznymi relacjami, można też rozwalić zespół.

Zobacz video z przebiegu konwersatorium.

Andrzej Blikle, Turkusowa organizacja XXI wieku

Streszczenie tego wykładu, a także prezentację można znaleźć na stronie Turkusowa firma XXI wieku.

Tu można zobaczyć video z całego wykładu.

Wojciech Eichelberger Wellbeing — nowy standard troski o pracownika i strategii motywacyjnej

Pracodawcy stoją wobec kryzysu demograficznego i pokoleniowego. Zaczyna brakować  młodych pracowników przygotowanych do kwalifikowanej, umysłowej  pracy. Takich pracowników roboty nie zastąpią.

Piramida zatrudnienia powoli zamienia się w kształt grzyba. Nadchodzi silver tsunami, fala siwych głów za korporacyjnymi biurkami. Piramida struktury zatrudnienia staje na głowie — przybierając kształt grzyba, gdzie młodych jest najmniej, a starych najwięcej. Pojawia się więc konieczność utrzymania także starzejącej się kadry w dobrej kondycji pycho-fizycznej co najmniej do 65 roku życia.

Konkurencja pracodawców na rynku pracy już teraz zmusza ich do poszukiwania nowych impulsów  motywacyjnych, które sprawią, że rekrutowani młodzi pracownicy wybiorą ich firmę i w dodatku zechcą w niej na długo pozostać.

Młodzi ludzie urodzeni pod koniec 20 wieku mają do tej pory niespotykane cele i oczekiwania — nastawieni są na doświadczanie i na rozwój osobisty, a nie na posiadanie i karierę czyli preferują pozamaterialną jakość życia. Wszystko to razem już niedługo wymagać będzie od firm gruntownej weryfikacji kultury firmy, deklarowanych celów, organizacji pracy i przestrzeni pracy — a także zawartości programu szkoleń i szeroko rozumianej troski o pracownika.

Video do zobaczenia i wysłuchania.

Helmut Glaser, Jak zapewnić wysoki poziom motywacji?

Helmut V. Gläser, Diplom Volkswirt
Niezależny konsultant, trener oraz interimsmanager.

Jednym z najbardziej rozpowszechnionych mitów w przedmiocie zarządzania jest przekonanie, że ludzi można motywować do większego zaangażowania i większej wydajności w pracy przy pomocy nagród i kar, to znaczy premii i jednostkowych wyróżnień

Do wydajności może i można — tak „motywowano” bardzo konsekwentnie w obozach koncentracyjnych, choć i tam z wydajnością bywało różnie. Już tylko z tego powodu nigdy bym się nie podpisał pod takim systemem zarządzania. A argumentów przeciwko takiemu systemowi jest znacznie więcej.

W rzeczywistości systemy premiowania — jeśli w ogóle — motywują krótkotrwale i to głównie do zdobywania premii. Na długotrwałe zaangażowanie nie mają wpływu lub wręcz bardzo skutecznie je niszczą. Ale to nie będzie głównym tematem wykładu. W jego ramach zajmę się odpowiedziami na następujące pytania:

  • Co decyduje o długotrwałym zaangażowaniu ludzi? 
  • Co robić, jeśli nie motywować?
  • Jakie narzędzia, strategie i sprawności komunikatywne potrzebne są dobremu managerowi w codziennej praktyce, żeby zapewnić wysoki długotrwały poziom zaangażowania swoich ludzi?
  • Jak zarządzać ludźmi mimo systemu oceniania i premiowania obowiązującego w firmie?

W mojej teraz ponad 40-letniej praktyce w zarządzaniu udało mi się zdefiniować 11 warunków odpowiedzialnych za zabezpieczenie stałego zaangażowania ludzi. Lista jest otwarta i do dyskusji.

Wykładowca nie posługiwał się prezentacją. Poniżej foto-protokół.

Zobacz relację video z konwersatorium.

 

Prof. Janusz Czapiński, Szczęście jako kapitał; 9 lutego 2017

Przez pierwsze pół wieku badań nad subiektywną jakością życia (dobrostanem psychicznym) próbowano uparcie wykryć źródła poczucia szczęścia. Mimo coraz liczniej-szych dowodów na genetyczne jego uwarunkowanie obowiązywało założenie, że dobrostan psychiczny jest barometrem obiektywnej sytuacji życiowej: szczęśliwsi są ci, którzy mają pracę, mają lepszą pracę, mają wyższe dochody, mają udany związek, są zdrowsi, młodsi, mają więcej przyjaciół itd. itd.

Dopiero w połowie pierwszej dekady XXI wieku badacze dobrostanu poszli po rozum do głowy i zaczęli sprawdzać odwrotny kierunek zależności. Skoro geny decydują o poczuciu szczęścia w nieporównanie większym stopniu niż obiektywna sytuacja życiowa, to może sama sytuacja życiowa, losy człowieka, jego sukcesy i porażki wynikają z kondycji psychicznej. Czy dobrostan subiektywny, który jest cechą osobowości rów-nie trwałą i niezależną od zmiennych przypadłości jak temperament, jest kapitałem po-zwalającym układać sobie życie bardziej lub mniej pomyślnie? O tym, jak wiele w nauce zależy od sposobu stawiania pytań, pokazuje rosnąca liczba dowodów na rzecz tezy o dobrostanie psychicznym jako życiowym kapitale. Szczęśliwszym wiedzie się lepiej w każdym aspekcie życia: w pracy, w relacjach społecznych, w zdrowiu, w finansach.

Prezentacja do pobrania: Pobierz.

Strona 1 z 2